امام صادق (عليه السلام) فرمود:((هنگامي که اميرالمومنين(عليه السلام)از کربلا مي گذشت اشک از ديدگان مبارکش جاري شده فرمود:اينجا محل پياده شدن آنها،و اينجا محل بار انداختن اين هاست،و اينجا خون آنها ريخته خواهد شد.خوشا به حال تو اي تربت که خون دوستان بر تو ريخته مي شود.))1
و فرمود:((يکي دو ميل به کربلا مانده بود که امير المومنين (عليه السلام) از مردم جلو افتاده،خود را به محل دفن شهيدان رساند....سپس درحاليکه بر استر سوار بود پاهاي مبارک را از رکاب خارج و گرد آنها دور مي زد و مي فرمود:اينجا محل نزول و محل به زمين افتادن شهداست،کسي از پيشينيان در فضيلت از آنان سبقت نگرفته و هيچ کس از آيندگان نيز به رتبه ي آنان نخواهد رسيد.))2
ابن عباس مي گويد::(در جنگ صفين ،هنگامي که به نينوا رسيديم ، امير المومنين (عليه السلام)گريه زيادي نمود و نماز بسيار به جاي آورد و سپس لحظه اي به خواب رفت.در عالم رويا امام حسين (عليه السلام)را ديده بود که در آن سرزمين غرق درياي خون است.
لذا آن حضرت فرمود:اين زمين کرب و بلا،يعني غم و اندوه و سختي و مشقت است.حسين به همرا هفده نفر از فرزندانم از اولاد فاطمه(عليها السلام)در آن دفن مي شوند.اين زمين در آسمان معروف و شناخته شده است و به عنوان زمين کرب و بلا ياد مي شود.))3

1)کامل الزيارات،ص269
2)بحار جلد41،ص295
3)بحارجلد44،ص252